قالب های منهول معمولاً از دو ماده اصلی ساخته می شوند: پلاستیک و فلز. مواد مختلف دارای ویژگی ها، سناریوهای قابل اجرا و روش های پردازش متفاوتی هستند. نکته کلیدی این است که نوع مناسب را بر اساس محیط کاربری منهول، الزامات ساخت و ساز و بودجه هزینه انتخاب کنید. در میان مواد پلاستیکی، پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) انتخاب اصلی است. این ماده دارای پایداری شیمیایی قوی است، در برابر خوردگی اسیدی و قلیایی مقاوم است و می تواند با سناریوهای حاوی محیط های خورنده مانند زهکشی شهری و فاضلاب اجتماعی سازگار شود. همچنین سبک وزن است (بیش از 50 درصد سبک تر از قالب های فولادی با همان اندازه) که کار و مونتاژ آن را آسان می کند. سطح منهول قالب گیری شده صاف است و به راحتی لکه نمی شود. با این حال، مواد HDPE مقاومت حرارتی و استحکام نسبتاً ضعیفی دارند. هنگامی که در معرض دمای بالا (مانند قرار گرفتن در معرض آفتاب در تابستان) قرار می گیرد یا تحت فشار خارجی قابل توجهی قرار می گیرد (مانند مناطقی که توسط وسایل نقلیه سنگین له می شوند)، مستعد تغییر شکل جزئی است. بنابراین، بیشتر برای سناریوهای منهول معمولی با بارهای غیرسنگین{11} مناسب است. پلی پروپیلن (PP) نیز یک ماده رایج برای قالب های پلاستیکی است. استحکام آن کمی بهتر از HDPE است، و محدوده دمایی آن وسیعتر است (-20 درجه تا 120 درجه)، اما مقاومت آن در دمای پایین کمی بدتر است. هنگام استفاده در مناطق سردسیر، برای اصلاح باید مواد ضد یخ اضافه شود. معمولاً برای قالب های منهول کوچک در آب و هوای معتدل استفاده می شود.
در بین مواد فلزی، فولاد ساختاری کربنی (مانند Q235 و Q355) پرکاربردترین نوع است. این نوع فولاد دارای استحکام و استحکام بالایی است، میتواند بارهای سنگین و استفاده مکرر را تحمل کند و برای کاربردهای منهول در جادههای اصلی شهری، مناطق کارخانهها و سایر سناریوهایی که نیاز به مقاومت درازمدت ترافیک وسایل نقلیه یا اثرات خارجی دارد، مناسب است. قالبهای فولادی را میتوان جوش داد و به ساختارهای پیچیده خم کرد (مانند منهولهای با شکل نامنظم و منهولهای{5}}بزرگ) و عمر مفید طولانیتری دارند (میتوانند بیش از 50 بار در تعمیر و نگهداری معمولی مورد استفاده مجدد قرار گیرند). با این حال، قالبهای فولادی سنگین هستند (یک قالب 4{9}} متری- میتواند بیش از 300 کیلوگرم وزن داشته باشد)، به جابجایی مکانیکی نیاز دارد، و مستعد زنگزدگی است، که نیاز به حذف منظم زنگزدگی و درمان پیشگیری دارد (مانند پاشیدن رنگ غنی از روی اپوکسی). قالب های منهول فولادی ضد زنگ (مانند 304 و 316) برای سناریوهای خاص با خوردگی قوی (مانند پارک های صنعتی شیمیایی و مناطق ساحلی) مناسب هستند. مقاومت در برابر خوردگی آنها بسیار بالاتر از فولاد کربن معمولی است و سطح آنها دارای درجه صافی بالایی است که چسبندگی خاک را دشوار می کند. با این حال، آنها گران تر هستند (3-5 برابر قالب های فولادی معمولی) و معمولا فقط در محیط های خاص با خوردگی بالا و نیازهای بالا استفاده می شوند.
علاوه بر این، تعداد کمی قالب منهول کامپوزیتی مانند پلاستیک تقویتشده با فایبرگلاس (FRP) وجود دارد. این ماده ترکیبی از مقاومت در برابر خوردگی پلاستیک ها با استحکام بالای فولاد است. سبک تر از قالب های فولادی و بادوام تر از قالب های پلاستیکی است، اما پردازش آن پیچیده است و هزینه آن نسبتاً بالا است و کاربرد آن را محدود می کند. بیشتر در سناریوهای مهندسی خاص که وزن، استحکام و مقاومت در برابر خوردگی بالا مورد نیاز است استفاده می شود. به طور کلی، مواد مختلف برای قالب های منهول کاربردهای مناسب خود را دارند و انتخاب باید بر اساس در نظر گرفتن جامع محیط استفاده واقعی، نیازهای بار و هزینه باشد.